Jak zacząć terapię ? Poradnik dla Rodziców.

Wybór odpowiedniego gabinetu i terapeuty.

Jak powinna wyglądać sala terapeutyczna?

Terapia integracji opiera się na ruchu i wymaga odpowiedniej przestrzeni. Zbyt mała nie zapewnia możliwości ruchu, zbyt duża może prowadzić do dezorganizacji. Duże i  wysokie sale, gdzie jednocześnie odbywają się zajęcia więcej niż jednego dziecka są absolutnie niewłaściwe,  szczególnie w terapii dzieci ze spektrum autyzmu, dzieci z AHDD, dzieci z zaburzeniami modulacji sensorycznej w szczególności nadwrażliwe słuchowo, czy wzrokowo. Również pogłos, echo powstające w dużej sali jest pobudzające, a nadmiar przestrzeni i nagromadzonych rzeczy może przestymulować wzrokowo. Optymalna wielkość sali do terapii integracji sensorycznej powinna mieścić się w wymiarach pomiędzy 24-30 metrów kwadratowych. Okna sali powinny być zabezpieczone roletami, które umożliwiają ograniczenie nadmiaru światła słonecznego. Oświetlenie sali musi być dobrze tolerowane przez dzieci nadwrażliwe wzrokowo. Najlepiej jeśli jest to oświetlenie naturalne. Nie wolno stosować oświetlenia ze świetlówkami, które są szczególnie niewskazane przy nadwrażliwości wzrokowej, ale również słuchowej, gdyż wydają dźwięki, na które źle reagują  nadwrażliwi słuchowo. Ściany w sali do terapii powinny być pomalowane na łagodny kolor. Niedopuszczalne jest malowanie ich na wiele jaskrawych, pobudzających kolorów. Cały sprzęt również nie powinien być przesadnie jaskrawy, nadmiernie kolorowy z ostrymi pobudzającymi barwami, wielokolorowy. Sala  powinna być wyposażona w różnorodny sprzęt, szczególnie do stymulacji przedsionkowej, proprioceptywnej oraz dotykowej.

Dostępność specjalistów świadczących usługi dotyczące szeroko rozumianej pomocy jest dziś zdecydowanie większa niż jeszcze kilka lat temu. Co jest niewątpliwym plusem, jednak zdarzają się sytuacje kiedy osoba, do której trafiamy nie posiada wystarczających kompetencji. Aby mieć pewność, że terapeuta do którego trafiliśmy jest odpowiednio przygotowany należy najpierw sprawdzić, czy osoba, która będzie diagnozowała dziecko ma wystarczające kwalifikacje. W przypadku integracji sensorycznej niezbędny jest dyplom ukończenia dwustopniowego kursu nadający tytuł terapeuty integracji sensorycznej. Na tej podstawie można sprawdzić czy taka osoba widnieje w bazie terapeutów. Również w gabinecie, w widocznym miejscu powinien być dostępny certyfikat terapeuty.

Jak powinna wyglądać diagnoza?

Zazwyczaj są to 2-3 spotkania (w zależności od wieku dziecka, stopnia koncentracji itp.) zaczynające się od wywiadu z rodzicami/opiekunami dziecka. Ocenie i analizie podlega zarówno swobodne zachowanie dziecka, często w nowych warunkach, w kontakcie z nową osobą, a także zabawa celowa, kiedy dziecko zapraszane jest do uczestnictwa przez terapeutę. Jeżeli wiek dziecka pozwala tj. od 4 roku życia przeprowadzane są Południowokalifornijskie Testy Integracji Sensorycznej, które stanowią pełną standaryzowaną baterię badawczą. Opinię uzupełniają próby Obserwacji Klinicznej, które można określić jako „mini test sprawnościowy”. Obecnie największą wagę przywiązuje się do obserwacji i informacji uzyskanych od opiekunów. Ostatnie spotkanie przeznaczone jest na omówienie wyników.

Konieczne jest przygotowanie planu terapeutycznego.

Na podstawie przeprowadzonej diagnozy terapeuta prowadzący (lub przeprowadzający diagnozę) przygotowuje plan, według którego należy pracować, by osiągnąć zamierzone cele terapeutyczne. Ważna jest realizacja planu, ale także kontrola odnoszonych przez dziecko sukcesów. Także rodzice powinni otrzymać informacje o tym, jak pracować z dzieckiem w domu, w co się bawić, a czego unikać.

Jak powinna wyglądać terapia metodą integracji sensorycznej?

Czyli czas na zabawę! Spotkania odbywają się zazwyczaj 1 lub 2 razy w tygodniu i trwają po ok. 50 min. Ćwiczenia skonstruowane są w taki sposób, aby w sposób kontrolowany angażowały jak najwięcej systemów ośrodkowego układu nerwowego (dotykowy, słuchowy, węchowy, proprioceptywny i przedsionkowy). Istotą zadań jest poprzez odpowiednią stymulację mózgu uzyskanie spontanicznej adaptacyjnej reakcji dziecka, która pozytywnie wpływa na integrację docierających bodźców. Ważne jest, aby ćwiczenia były adekwatne do wieku, a także do możliwości dziecka, a dodatkowo sprawiały mu radość, kończyły się sukcesem, a mózg zostawiały w poznawczym niedosycie.

Ocena postępów.

Po 6 miesiącach od rozpoczęcia systematycznej terapii terapeuta powinien przeprowadzić badanie kontrolne, a po roku re-diagnozę. Dzięki temu obserwuje się zmiany jakie zaszły od początku trwania terapii. Na tej podstawie formułowane są kolejne cele, które w pracy z dzieckiem należy osiągnąć.